Situaranse na emisora un número indeterminado de actuantes que se identificarán cun ou varios dos 6 personaxes que interveñen na peza: adolescente, pai, nai, un visitante, unha anciá e un fillo ausente. Deste último só se terán documentos tales como fotografías, recordos, cartas…, e a súa interpretación -ou lectura- correrá a cargo da nai, do pai, ou da filla -por esta orde e dependendo das posibilidades xeradas en función da sorte-.
A cada personaxe asignaráselle un número do 1 ao 6, do modo seguinte:
1 = ADOLESCENTE
2 = PAI
3 = NAI
4 = VISITANTE
5 = ANCIÁ
6 = FILLO AUSENTE

Normas do xogo
Unha persoa actuará como moderadora tirando ao aire un dado de considerables dimensións. Emitirase o son do dado no gobelete e o seu rodar sobre a mesa.

O resultado visible na cara superior do dado indicará qué actuante debe intervir en primeiro lugar.

A continuación, o dado virarase en sentido contrario ao das agullas do reloxo para establecer a orde as réplicas seguintes. O número oculto será o último en intervir.

Vexamos un exemplo:

Neste caso, o resultado obtido cara aos actuantes é 6, 5, 4, 3, 2 e 1
O símbolo / indicará solapamento coa réplica seguinte neste punto. O símbolo // indicará solapamento coa réplica seguinte á seguinte neste punto. Do mesmo xeito, /// significará un solapamento múltiple coa terceira réplica seguinte.

O símbolo « quererá dicir unha elevación da intensidade, independentemente do efecto de solapamento. Pola contra, » implicará unha atenuación na intensidade. A acumulación destes símbolos redundará nun maior ou menor grao (»», ««, »»», etc.).

Cando apareza ♦ producirase un silencio equivalente a 1 segundo, aproximadamente  (♦♦ = 2 segundos, ♦♦♦ = 3 segundos, etc.)

Tons, timbres, texturas, intencións etc. serán desprendidas do discurso por parte dos actuantes (ou no seu caso manipuladas pola persoa responsable da gravación, en caso de non tratarse dun directo).

PREÁMBULO
PERSOA MODERADORA:
Como cabía esperar, advírtese a todos os oíntes que durante a emisión radiofónica é preciso prestar a maior atención posible. Aínda que resulte improdutivo, é aconsellable non facer nada máis. Unha posición óptima é de pé, fronte a un cadro, » se é posible unha paisaxe do romanticismo, « e afastando todas as preocupacións. Esta peza é abertamente, e sen complexos, un poema dramático, un pretexto para sacudir conciencias mediante o discurso. A pesar desta estraña circunstancia, non é a nosa intención incomodalos. Vostedes terán a opción, pero non a obriga, de reaccionar desde os seus principios.

A continuación describiremos o espazo: Trátase dunha vivenda minúscula nun barrio dunha gran cidade calquera na que todo se amontoa nun lugar único: camas, mesas, cociñas, armarios, obxectos vellos e recollidos da rúa. As paredes e o mesmo chan están cubertos por materiais de plástico que protexen o ambiente das humidades. Luz escasa e difusa. Cheiro denso a putrefacción que ascende polas tubaxes comunitarias.

María e Wilson están sentados á mesa que hai no centro. Eles son emigrantes sen papeis. ♦♦♦ Non daremos máis datos para non comprometer a súa identidade. A rapariga adolescente que mira pola fiestra é a súa filla, o único membro da familia que vive sen extenuante medo »» grazas a que ela aínda está en idade escolar.

As cartas, postais e recortes que hai sobre a mesa foron enviadas polo fillo ausente, detido en plena rúa cando volvía á súa casa. Non tiña documentación e por esta causa permanece nun CIE desde fai 40 días esperando que alguén organice a súa repatriación. ♦ Vemos que é a nai a que le as cartas neste momento.

A anciá que está tombada ao fondo e cun ataque de gota é a dona da casa, unha muller que necesita do coidado doutras persoas. A ela non lle importa ser acusada de calquera delito, por grave que sexa.

O visitante que pulula polo espazo é un amigo da familia, a súa visita débese, con todo, ao interese por cobrar a débeda que ten contraída desde fai anos.

TIRADA PRIMEIRA
1 (Adolescente).- Na rúa miles de autos rutilantes. Debaixo da ponte un ladrón a piques de ser atrapado por un policía. « Máis aló da ponte unha árbore chea de paxaros e un farol antigo. Na fonte que se adiviña ao final da rúa unha estatua que abre a boca dun túnel. Dentro do túnel un camión de bombeiros con espasmos de agonía que foxe e desaparece. » Atención, ábrese o semáforo da esquina e todo o suburbio móvese, desprázase para tomar o sol uns metros máis aló, debaixo do oco das nubes.

2 (Pai).- Sabiámolo. » Filla, non deberías escribir tantos versos, non levan a ningunha parte. Mira a tele, a tele ten cousas que te asombrarían se a vises, se a vises e non estiveses pensando ♦ Mira, descubriron na Amazonía un novo antepasado humano, podería tratarse dun erro na cadea da evolución. Filla, que eran os humanos antes de ser humanos? Estaban os humanos predestinados / a existir?

3 (Nai).- Déixaa, deixa que conte todo o que teña que contar ♦♦♦  Os humanos existen porque Deus o quixo ♦♦ « Por favor, non angusties mais á nosa filla.  Se quere escribir versos, que os escriba ♦ Algún día gañará un premio literario / e quitaranos de ser pobres.

4 (Visitante).- Sigo confiando, confío absolutamente ♦ Sodes os meus amigos ♦♦ Sabedes perfectamente que nunca pensei en pedirvos nada. Pero os tempos cambian ♦♦♦ « E agora que facemos ♦ Non o sei. Estou desconcertado ♦♦ Eu tampouco estou nunha boa situación precisamente ♦♦♦ » Durante anos traballei duro, e aforrei máis que ninguén, pero agora ♦♦ A miña muller está moi enferma, / necesita…

5 (Anciá).- » Tanto esforzo para cruzar o río, tantos anos de loita contra a corrente, para agora morrer alén ♦ Eu militei no partido comunista ♦♦ «« Os premios están outorgados. Todos os premios.

6 (Fillo ausente).- Querida irmá: Na rúa, hai versos extraviados que ninguén canta. « Inténtao, prométeme que o intentarás polo menos. Xa verás, serás unha poetisa extraordinaria.

TIRADA SEGUNDA
1 (Adolescente).- Non vedes chover alén do mundo? Gustaríame chorar por algo que non fose o destino ♦ » Por que ledes as palabras do meu irmán con esa absurda cadencia?

2 (Pai).- Cantos días leva xa sen nós?  E nós sen el?  O peor de todo é gardar silencio, non poder velo nin oílo porque é imposible falar.

3 (Nai).- Está ben, o noso fillo é forte. O noso fillo vive ao instante. Cada vez son máis persoas que teñen esperanzas de que se lles recorde logo de morrer. Pero el non, non el.  Iso aos ilegais non nos pasa. Por fortuna. O afán de inmortalidade é un síntoma de sociedade virtual. Que pena non ter ADSL. Quedarán na nosa memoria colectiva algúns nomes, pero non na nosa memoria. ««« Será imposible esquecer os nomes dos premiados. E con todo, todo avanza cara ao esquecemento do instante. Tamén os premiados cren que os seguirán recordando polas súas obras, pero non é así, as obras necesitan do esquecemento das obras anteriores. Esquecemos que o máis importante, / quizá, xa sucedeu. Ninguén herdará o noso nome, nin tampouco os nosos actos. Non serán necesarios 500 anos para que ninguén se acorde de ninguén ♦ Agora, xa, todos somos descoñecidos.  Non estades de // acordo?

4 (Visitante).- Señores, quero informalos de que non traerei máis cartas a esta casa. Escoiten ♦ » Señores, quero informalos de que non traerei máis cartas a esta casa. »» Señores, quero informalos de que non traerei máis cartas a esta casa. »»» / Señores…

5 (Anciá).- ♦♦♦ Si, é verdade, todos os nosos actos se baleirarán de significado. ♦ Fagamos o que fagamos, os actos borraranse, e é posible que tamén as pegadas ♦♦ tamén as pegadas. Nós, filla, non formamos parte da memoria. Con todo, hei de recoñecer que as xeracións futuras terano máis fácil. «« Millóns de computadoras rexistrando e almacenando os seus nomes, todo o que fixeron, durante séculos, durante séculos, as súas fotografías, as súas caras, as súas caras de cando tiñan sempre 20 anos, ese avatar que elixiron para ser… (A anciá tose)

6 (Fillo ausente).- Querido pai: O centro de internamento ten acceso á Rede, pai. É incrible.

TIRADA TERCEIRA
1 (Adolescente).- Os zapatos con solas de algodón curan os pasos nos erros, espertan impulsos sen resposta posible, son argamasa e iodo para o absurdo dos días, que pasan silenciosos ao nivel do chan. « Os zapatos con cordóns de aceiro prevéñennos da vertixe, dan confianza aos demais zapatos, son pimpantes pegadas de nós mesmos. Os zapatos amarelos espertan un incontido desexo de ordenar os abismos latentes nas miradas dos paseantes atormentados. Os zapatos con tacón extrafino e delicado conteñen o alento no bico dos pés e axúdannos a observar o mundo de xeito crítico, sincero, vivo. «« Os zapatos unidos polo costado son zapatos únicos para durmir ensamblados fantasiando fábricas de paxaros metálicos de choromiqueira molicie. Os zapatos de cristal son instantes de fábula descarnada case esquecida tenue.  Os zapatos de retallos que serven aos pobres para arremedar a vida fan xogo coas costuras das súas peles espidas. Os zapatos que cruzan mares son emigrantes ilegais cargados de utopía necesaria para non deixar de mirar ao horizonte, ao crepúsculo. / Os zapatos que renuncian a ser zapatos dan discursos prosmeiros nos grises pazos que habitan os que nos gobernan. ««« Os zapatos zapatos apenas teñen compañeiros de viaxe e morren solitarios en hospitais de beneficencia.  Os zapatos con buracos confesan o seu amor a berros ♦♦ «««« Escoitade, // escoitade por favor, os zapatos con buracos confesan o seu amor a /// berros.

2 (Pai).- Filla, « es o alento desta / casa. Es o talento desta casa.

3 (Nai).- Es o que nos alegra o / » día. O que nos alegra.

4 (Visitante).- Se non me queren escoitar, non me escoiten. Pero necesito finiquitar todos os asuntos pendentes. Non podo vir máis por aquí. Non sei se me entenden ♦♦ Teño unha familia, teño unha empresa. Non pido xa que me devolvan todo o préstamo. Somos amigos, bos amigos. Se puidese contrataríate de novo, amigo ♦♦♦ Que? Non entendo ben iso, « non o entendo. «« Gozo moito coa inocencia que / hai nesta casa.

5 (Anciá).- Dedicabamos o tempo a imprimir panfletos, miles de panfletos que repartiamos por toda a cidade. Neste mesmo edificio, nos sotos, estaba a imprenta.

6 (Fillo ausente).- Querida nai: Expliqueilles mil veces iso, nai, son economista, estudei Economía en Perú. ♦♦ Eles partíanse o cu.

TIRADA CUARTA

1 (Adolescente).- (gritando) ««««««« É que non hai nada que poidamos facer ♦

2 (Pai).- ««« Pero de que parte está vostede? ««««« Responda. Eramos amigos.

3 (Nai).- Vostede viviu nunha época na que as mulleres loitaban por algo, agora nós en cambio ♦ » Mire, vostede sabe que xa non é así, xa non, xa só hai defensa, loitamos por defendernos, por conseguir que non nos destrúan. Que cre que estou facendo aquí? Esperar unha oportunidade, unha pequena oportunidade. Unha esmola. Que se esquezan de nós e nos deixen quedar, aquí, nesta casa, escoitando a nosa / filla os seus versos.

4 (Visitante).- Ogallá teñan un final os berros. » Polo menos nesta casa non hai mortos, porque aquí, de momento, non morreu ninguén, verdade? ♦  »» Non, amigo, porque se morrésemos de fame ou afogados pola miseria só teriamos unha oportunidade, saír na tele, nun deses programas de espectáculos en directo onde a xente vai declarar os seus celos e os seus ♦♦♦ (o home ri). Falo en serio. ««« Xa non hai noticias sobre os desaparecidos no estreito, dádesvos conta? Coa crise mundial acabáronse os mortos. Xa non hai noticias de mortos, salvo as que teñen que ver con atentados ou con terremotos, sucesos, sucesos. É unha sorte que vostedes sexan tan cultos / e falen tan ben.

5 (Anciá).- Recordo que a garda civil buscábanos como tolos, non sabían onde podía estar o fodido taller de impresión ♦ A última multicopista saíu algo defectuosa, deixaba unha marca ao principio da páxina, e por iso tiñamos que estar quitando coa guillotina, porque temiamos que houbese constancia na fábrica deste defecto e / ♦ «« A min detivéronme varias veces. Non me tocaban, non me tocaban porque era muller, aínda que os fascistas nunca foron moi considerados cos asuntos de xénero, pero nunca me tocaron. ♦♦♦ O dano era outro, ameazábanme con ir a polo meu fillo, con deixalo podrecer nunha cuneta se non lles dicía ♦ Pero que lles podía dicir eu?  Eu non sabía nada. // Non é certo, si que sabía cousas, pero non eran asuntos importantes, de nada lles serviría deter a outras mulleres e sometelas a ♦♦ Que? Si, agora recordo, claro que lles servía, servíalles para acrecentar o odio, para odiar cada vez máis, para odiarse a si mesmos, e a todos.

6 (Fillo ausente).- Queren facernos pensar que todo está ben, que non hai nada por que preocuparse. Din que non tardarán en negociar unha pasaxe. ♦ Non é difícil escapar, o problema é que quedará de min logo, cando máis tarde me atrapen.

TIRADA QUINTA
1 (Adolescente).- Escribimos sen parar e cremos que así poderemos transformar a realidade. A escritura ilegal é a única escritura subversiva. A escritura ilegal é a escritura dos ilegais. Non quedarán para nós nin as paredes das rúas. Xa non haberá paredes nas rúas onde colocar unha puta letra. Pai, non faga zapping, rógollo, acabarei vomitando na cadeira de brazos ♦ Señor, por favor, marche ♦♦ «« / Quero que marche inmediatamente.

2 (Pai).- Estades vendo? Eses pobres desgraciados que non teñen onde caer mortos. ♦ A tele é o que ten, que o iguala todo, o Rei mesmo é un máis, o Papa é un máis, o príncipe, a princesa, o presidente do Goberno, os grandes novelistas, os grandes poetas, os grandes tolos artistas excéntricos, outros máis, a tele é democracia, é a democracia auténtica ♦♦ / a única democracia popular.

3 (Nai).- Non sexas ateo, cambia de canle, pon a 2 que hai unha retransmisión oficial. Filla, xa non tes máis poemas na cabeza? ♦ / Señora, non se queixe tanto, é gota, escóitame? A enfermidade da gota. Os riles son os culpables. Beba dous litros de auga e non lle dea tanto ao xamón.

4 (Visitante).- Non é xusto, «« Eu axudeilles, eu axudeilles á chegar aquí, e non se xogaron a vida niso, verdade? Eu non son traficante, se fose un traficante esixiríalles o dobre. Mala sorte ♦ Mala sorte ♦ Iso é todo. ««« Non sempre somos donos do noso destino, esa é a verdade. Este lugar é unha rateira, pero ninguén os descubrirá, ninguén os descubrirá salvo que

5 (Anciá).- É unha ameaza, non o negue. Nos seus ollos vexo unha ameaza cruel e estúpida. Sei o que dirá, e o que vai dicir neste preciso instante: “Ninguén os descubrirá salvo que  / É vostede un especulador, señor ♦ Como se chama vostede? » Como se di chamar? » Amigo ♦♦♦♦ // Totalmente de acordo, «««« a escrita ilegal é a única subversiva, e sen subversión non hai vida, señores. (A anciá xeme) ♦♦♦♦ Que xamón?

6 (Fillo ausente).- Querida familia: Preparade as maletas, quizá non quede outra alternativa que volver. Quen pode soportar tanto orgullo cravado nos corazóns ♦ Cando construïamos as súas casas con soldos miserables ninguén se queixaba pai, e agora explícanlle que todo cambiou, que xa non necesitan de dúas mans como as súas, que hai outras mans con máis dereitos. Soño con botarme á boca auténtica / carne de porco.
TIRADA SEXTA
1 (Adolescente).- Había ♦ tantas flores cortadas enriba da mesa ♦ había ♦ tantas patas de cordeiro ♦ tantos ♦ abrazos e bicos ♦ tanta emoción ♦ tenrura ♦ branda ♦ penas sostida por tersos alfinetes ♦ bolboretas dóciles ♦ e lumes funestos con espírito de festa ♦ ruidosa acordanza ♦ de infancias risoñas ♦ decrépitos petos ♦ copas de espumosos viños agarimosos ♦ unha explosión de gas efémera ♦ luces multiplicadas no horizonte ♦ corpos ♦ corpos embozados ♦ corpos que supuraban goce ♦ efluvios nas extremidades ♦ linguas que se abandonaban ao automatismo da memorística e unha lista interminable de agasallos feroces frescos había tantas patas de cordeiro enriba da mesa había ♦ tantas flores cortadas ♦ que permaneciches en xaxún en actitude de coitelo ♦♦♦ (O resto aplauden con xúbilo)

2 (Pai).- Ben, non está ben que o diga eu, pero quedará vostede a / cear

3 (Nai).- Precisamente podo preparar coxas de polo. O polo é un animal moi / saboroso.

4 (Visitante).- Debería marchar, a miña muller espérame. Ben, quedamos outro día e falamos con calma, sen excitarnos. Non me gustaría chegar ás mans.

5 (Anciá).- O polo é o animal que máis merda garda nas súas vísceras. Chumbo, sobre todo chumbo. Os soldados en Afganistán almorzan corazóns de polo para disparar aos seus / inimigos.

6 (Fillo ausente).- Querida familia: Hai algo que me gustaría dicirvos. Non ten ningunha importancia, sen embargo, ya sei que todos os días suceden cousas terribles é isto é só unha anécdota. Onte leváronme a urxencias, intentei aforcarme co cinto negro, ese que me regalaches o pasado Nadal, nai. –

(Texto presentado no V certamen de teatro radiofónico ‘Diario cultural’ convocado por Radio Galega e CDG)

Autor: Julio Fernández Peláez

Obra registrada en:

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s